Nerdowskie dialogi: malarstwo bezwłosego szympansa

- Misu, co ty robisz, nie możesz malować po ścianie.
- Co ty w ogóle Alanowi mówisz, niech maluje. Pamiętasz jakie u mnie w domu były malunki na ścianach?
- Twój permisywizm nawet czasem dla mnie jest za mocny, ja po prostu nie znoszę remontów.
- Gdybym był artystyczny tak jak kiedyś, to wszystko by tu było pokryte freskami. Jak Max Ernst bym malował.

Po jakimś czasie:

- Widziałaś wczoraj jakie u kaktusostwa pięknie pomalowane przez dzieci ściany - misiu, jeśli chcesz to możesz malować.
- No to dlaczego twoim zdaniem robiliśmy remont?
- Żeby było estetycznie.
- No właśnie.
- Alan, słyszysz, mama krytykuje twoją działalność artystyczną - malarstwo białego człowieka.

No i Pacia mało nie wykitowała zachłystując się ze śmiechu konsumowanym właśnie śniadaniem. Szkoda że przy tym nie parsknęła, bo może jakaś piękna forma by powstała na ścianie lub nawet suficie. ;)

A ja faktycznie przestałem wykonywać przedmioty artystyczne odkąd poszedłem na pierwsze studia techniczne. Przy mojej dyskalkulii musiałem szybko nabyć kompetencję bycia liczydłem - sama znajomość teorii matematyki w tym nie pomagała. Droga do celu prowadziła przez tysiące rozwiązywanych zadań z analizy matematycznej i algebry. Mam wrażenie że te żmudne studia jakoś mi wyłączyły twórczą wrażliwość na świat. Ale z pewnością nie wyłączyły umiłowania dla piękna.

Mural stanowiący ilustrację tego posta nosi tytuł Na pierwsze czyste słowo. Max Ernst wymalował go na ścianie mieszkania Paula Éluarda, którego żoną była Gala - późniejsza żona Salvadora Dalí. Ernst, Éluard i Gala żyli przez trzy lata w ménage à trois. O analogicznym związku rodziców Bertranda Russela oraz guwernera ich dzieci, już kiedyś wspominałem. Zresztą jak dokumentują biografowie i Russela nie ominęły w życiu relacje o takim charakterze. Intryguje mnie też ménage à trois w przypadku Nietzschego i Huxleya. Chciałbym kiedyś coś więcej na ten temat poczytać. Najwyraźniej poliamoria nie jest zjawiskiem nowym.

Więcej o serii Nerdowskie dialogi.

Płeć ultymatywnego bytu supernaturalnego

Kiedyś przed zaśnięciem rozmawiałem z Bogiem. To znaczy oczywiście nie rozmawiałem, lecz prowadziłem wewnętrzny dialog - taka ułomna forma doświadczania sacrum poprawiająca nieco samopoczucie, a może też jakość snów.

Teraz przed zaśnięciem nie rozmawiam już ze sobą. Czasem wizualizuję sobie natomiast Boginię Matkę, która składa się cała z troski o mnie i do doświadczenia jej opieki nie potrzebne są żadne słowa, żaden logos. To nie jest oczywiście z mojej strony wyraz żadnego kultu religijnego, lecz zachowujące stosowne proporcje myślne odwrócenie tej szczególnej relacji, którą zbudowałem z własnym dzieckiem od czasu jego narodzin. Po prostu wyobrażam sobie jak to jest być na drugim końcu tej relacji i mieć przy tym niemowlęcy komfort nicniemyślenia. To bardzo uspokaja i relaksuje.

Nie ważne w co wierzymy. Ważne są wartości którymi żyjemy.

Nerdowskie dialogi: Vulva

- "Siedzi baba na cmentarzu. Trzyma nogi w kałamarzu. Przyszedł duch. Babę w brzuch. Baba fik, a duch znikł."
- "Buch w brzuch". To jest pewnie freudystyczne. Pewnie dziecko jej zrobił.
- No, pewnie że freudystyczne. "Baba fik", czyli dobrze jej zrobił, że aż nogami w sufit zaryła ...

Rycina na szczycie tego posta obrazuje gest ana suromai (gr. uniesienie spódnicy). Według ludowej tradycji moc nagich kobiecych genitaliów była tak wielka, że odstraszała diabła. Kobiety potrafiły nawet przerwać wojnę, jeśli zgromadziły się by wykonać ten gest. W elewacje średniowiecznych budowli, także kościołów, wmurowywano maszkarony z rozwartymi wargami sromowymi - to miało chronić mieszkańców przed złem.

""The sea calms down if it sees a woman’s cunt" (la mar es posa bona si veu el cony d’una dona); that is, the vulva has the power to stop storms."

Te tradycje występujące wciąż w wielu kulturach, a na zachodzie prawie zapomniane, były jeszcze całkiem żywe w XVIII wieku:

Once on a time the Sire of evil,
In plainer English call’d the devil,
Some new experiment to try
At Chloe cast a roguish eye -t
But she who all his arts defied,
Pull’d up and shew’d her sexes pride :
A thing all shagg’d about with hair,
So much it made old Satan stare,
Who frightend at the grim display,
Takes to his heels and runs away.

A dlaczego o tym wszystkim piszę? Myślę że nawet czytelnikom mojego bloga może się przydać wiedza o szerszym kontekście kulturowym działalności artystycznej Pussy Riot. To nie jest srom (wstyd) - sromota raczej tym, którzy wdrukowują nam od dzieciństwa lęk przed mocą vulvy.

Więcej o serii Nerdowskie dialogi.

Krzyż transformers

Czyje uczucia religijne obraża krzyż-transformers na głowie patriarchy? Też bym chciał taką czapkę, ale przytwierdziłbym sobie do niej inne transformersy - szubienicę, gilotynę, pal, krzesło elektryczne, dyby, drut kolczasty i tym podobne symbole zinstytucjonalizowanej przemocy.

Free Pussy Riot (petycja).

Nerdowskie dialogi: W stronę fetyszu ultymatywnego

- Jak widzę tutaj ten rower, to od razu przypomina mi się czytanka o Thierry'm Lazurze - o tym jak się przeprowadzał i jego meble trafiły w inne miejsce, a on dostał cudze. Kiedy ekipa się dowiedziała, to mu zabrali te meble i został w mieszkaniu z samym telefonem i swoim ukochanym rowerem.
- Będę teraz twoim Thierry'm Lazurem.
- I co, wkręcisz się teraz w rower.
- Myślę że tak, chociaż nie tak nerdowsko jak np. Kaktus, który opowiedział mi od razu, że moje hamulce to nie są v-brejki, tylko double pivotal, czy coś takiego i on nie wie jak się je reguluje.
- Jak mówisz, 'double pivotal'? double vaginal double anal?
- Tak DVDA. ;)

Więcej o serii Nerdowskie dialogi.

Nerdowskie dialogi: Kocia kołyska

- Ilekroć rozmawiam z którymkolwiek z was na ten temat, to zaraz oboje zaczynacie mi się tłumaczyć.
- Widać ty jesteś w tym układzie najważniejszy.
- Wampeter?
- Powinieneś się cieszyć.
- Właśnie nie bardzo, bo wzmacnia to moje przekonanie że żyję w matrixie.
- Przecież żyjesz w matrixie.

Więcej o serii Nerdowskie dialogi.

Nerdowskie dialogi: Świadomość historyczna

Przychodzi Michał i od progu mówi:

- Widzicie, prosiłem panią żeby mnie na akowca ostrzygła, a ona jak zwykle na NSDAP.
- Zważywszy na wiedzę historyczną naszego społeczeństwa raczej nie masz się co obawiać negatywnych konotacji. Bardziej grożą ci skojarzenia z Leonardo DiCaprio.
- Szkoda że nie z da Vinci.

Niedługo potem wpada Acze i już od progu pytamy go:

- Czy Michał wygląda bardziej na akowca, czy na członka NSDAP?
- Na NSDAP ma za ciemne włosy.

Więcej o serii Nerdowskie dialogi.